آجرپاره

من هم مثل تقریبا اکثر مردم اعصابم شدیدا داغون شده بود. این شد که با تعویق امتحانات بر گشتم خونه تا مثلا شاید آرامش پیدا کنم.

هر کسی که منو می‌دید فورا از اوضاع تهران می‌پرسید و منم چیزایی که می‌دونستم رو می‌گفتم و بعدش مجبور بودم تفسیر بعضا احمقانه‌شون رو گوش کنم.  از اقوام بگیر تا کارواشی! آقای کارواشی که رای هم نداده بود معتقد بود که حق میرحسین نبود که رای بیاره، چون دخترها تو ستاد انتخاباتیش با پسرا می‌گفتن و می‌خندیدن و شماره می‌دادن! اصلا مشکل مملکت ما اینه که هرکی خودشو مفسر سیاسی اقتصادی فرهنگی می‌دونه!

مسخره‌ترین بخش ماجرا بحث با افرادی بود که می‌خواستن منو متقاعد کنند (و کردند) که چیزهایی که با چشم خودم دیدم دروغه و توطعه دشمنان پشتشه و هزار دلیل دیگر. مثلا یه بار از دهنم در رفت که الان فلان جا شلوغ شده، فوری در مقابلم جبهه گرفتن که نه! تلوزیون خودش اعلام کرده که همه چیز تموم شده، تو هم اگر به صدا و سیما اعتماد نداری ضد ولایت فقیه  هستی!!!! … بی خیال، این روزا به اندازه‌ی کافی حرص خوردم و دیگه اینجا یادآوریشون نکنم بهتره. فقط اینو فهمیدم که صدا و سیما بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم روی ملت تاثیر داره و الان اگه بگه ماست سیاهه باور می‌کنند. اما دور نمی‌بینم روزی رو که اگه اخبار اعلام کنه امروز امروز سوم تیره، ملت برن با تقویم رو دیوار چک کنن که ببینن راست گفته یا نه!

این از بد ماجرا، بخش خوبشم اینجاست که بالاخره یه ماشین درست حسابی خریدم و این روزا دارم حسابی باهاش حال می‌کنم. احتمالا در آینده یه چند تا پست فنی مقایسه‌ای کل‌کلی در موردش بنویسم!