سم مهلکی به نام فرندفید ژوئن 27, 2008
Posted by محمد in عمومی.Tags: فرندفید, وبلاگ, توییتر
trackback
از روزی که وبلاگ نویسی را شروع کردم، تصمیمم به روزنوشت بود و درکنارش در مورد سیاست، فوتبال و فیلم مینوشتم و کمی هم طنز. فوتبال نویسی را که از همون اول امر بی خیال شدم، سیاسی نویسی را هم پس از مدتی فر دادم، اصلا وقتی اینهمه وبلاگ مینویسند چرا من بیام دوباره اونا رو تکرار کنم؟ ازین ها بگذریم موند طنز و روزنوشت، مطالب طنزی که نوشتم نه اینکه مخاطب نداشت، بلکه بازدیدکننده بیشتری هم نسبت به باقی مطالب داشت، اما واکنش مثبتی از مشتریهای دائم این وبلاگ ندیدم و همین شد که فقط ازش در بامزه کردن روزنوشتها استفاده میکنم. خلاصه دوران بلاگری و روزنوشتی به خوشی میگذشت تا اینکه بلایای خانمان سوزی به نام توییتر و فرندفید پا به عرصهی وجود گذاشتند. اصولا بنای وبلاگ روزنوشت بر محور اتفاقات روزمره هست و پررنگ نشان دادن نکتهای که به احتمال خیلی کم در آن وجود دارد. حالا گند اساسیای که این وسط توسط فرفر زده شد اینه، شما در توییتر گزارش میکنی که الان در حال به فعلیت رساندن چه غلطی هستی، کل داستان و نکتهی اخلاقی قضیه را توی 140 کاراکتر میاری، بعدش این میره تو فرفر، اونجا چارتا کامنت و لایک میگیری و در لحظه ذوق میکنی اما عملا یک سوژه که میتونستی باهاش وبلاگ را آپ کنی میسوزه میره پی کارش اونم فقط توی 140 کاراکتر، یعنی کلی نقطهی حساس که میتونستی روش مانور بدی هم حذف شده! بعدش میری برای فید بقیه هم کامنت میگذاری و در عمل خودت را تخلیه میکنی و از کامنتگذاری در وبلاگ رفقا باز میمونی و چیزی کشندهتر از این برای یک وبلاگ روزنوشت نمیتونه باشه!
چندباری خواستم فقط طنز بنویسم که به دلایل بالا منصرف شدم، چند پست مینیمالی هم که نوشتم جریان داره که بعدا میگم. اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که ولگردی در فرندفید را محدود کنم و وبلاگ را از نابودی نجات بدم!
در کل فرندفید خیلی خوبه و مکمل وبلاگه و میتونه باعث ارتباط بهتر با مخاطب (که تو ایران خود جماعت وبلاگنویس هستند) بشود، اما برای افرادی که وبلاگشون روزنوشت نیست!
محمد جان این قدر سرویس های مختلفی اومدن که ثبت نام توش کلی زمان میبره چه برسه به اینکه بخوایم به همشون سر کشی کنیم و هر روز مثه یه وظیفه بریم گلدوناشونو آب بدیم.هدف از این همه سرویس این نیست که دایما با همشون سر و کار داشته باشیم..به نظر من هر کسی به میل خودش چند تا سرویس رو که بیشتر به درد ش میخوره انتخاب میکنه و گاهی بهشون سر میزنه..مثلا برای من وبلاگ روز مره است و هر روز اپ دیت میکنم..ولی تو فیس بوک فرند فید و توییتر و فلیکر و هر چی سایت معروف دیگه هم هست اکانت دارم..ولی هر وقت فاز بده میرم یه سری میزنم ..البته هر چی کمتر فعال باشی تو فرند فید کمتر میشناسنت و کمتر لایکت میکنن..مثه من..ولی برای من وبلاگ نویسی جذابیت بیشتری داره ..خیلی بیشتر…حالا میخواد فید بیاد..گوگل ریدر بیاد..من ترجیح میدم از لینکهای خودم وبلاگ بقیه رو بخونم چون تو اون فضای وبلاگش قرار میگیرم..من حتی گوگل ریدر هم دارم ولی خیلی کم استفاده میکنم..هر کسی یه سلیقه داره..هدف فقط لذت بردنه..همین.ببخش طولانی شد رفیق
شاهین: حق با شماست، من فعالیت تو فرنفید را از حد گذرونده بودم و یه معتاد محسوب میشدم و وبلاگ از اولویت خارج شده بود که این قضیه را دوست نداشتم. اما گوگلریدر، قبل از اینکه فرندفید بیاد به من در جریان وبلاگنویسی کمک هم کرده بود، اما پس از ورود فرفر، گودر فقط شده انبوهی از مطلب خوانده نشده که دارم از این حالت خارجش میکنم.
در مورد اینکه گفتی برای نوشته هایت برچسب گذاشتی اما عملی نشد شدیدن باهات موافقم. سه چهار سال پیش یک وبلاگی داشتم که میخواستم اختصاصی فقط برای موسیقی جز و بلوز بنویسکم اما بعد از چند تا پست ولش کردم! روزنوشت گزاشتن اصلن حالش بیشتر است! این پایین میزارمش ببین بدبختو!
http://jazz-alley.blogspot.com
به نتیجه ی درستی رسیدی . اصلن منطق وبلاگ نوشتن و خوندن با این سایت هایی از این دست کم رنگ و بی رنگ میشه به مرور . خود من به ضخصه ترجیح میدم سایت هایی رو بخونم یا براشون کامنت بزارم که یا صاحبش رو میشناسم یا از نوشته هاش یه شخصیتی از صاحبش برای خودم ساختم . سایت هایی مثل توییتر فقط به درد وقت گذروندن می خوره . وقتی که به نظرم برای کسایی که الان توش زیاد فعال هستن خیلی بیشتر باید ارزش داشته باشه . هیچ وقت هم منطق این رو درک نکردم که من بیام بنویسم الان دارم باقلوا می خورم و بقیه کامنت بزارن که چه خوشمزه و آره مامان بزرگ من هم باقلوا دوست داشت . سایت و وبلاگ هر چی ساده تر و روتین تر باشه بیننده وقت بیشتری میگذاره برای خوندن خود مطلب . چیزی که الان به ندرت و خیلی کم پیش میاد . و طرف فقط دو خط بالا و دو خط پایین رو می خونه و یه چیزی میگه که یه چیزی گفته باشه . و میشه همون سیستم کامنت های کتره ای .
ما که نفهمیدیم چی گفتی !
salaam.
rastesh man chixi dare morede friend feed nemidoonam, vali fek rkonam adam bayad ye ja ro dashteh basheh, mesl einke bazi ha chand ta address mail daran, bad bayd har ruz be hamashun sar bezaneh.
والله من که فکر میکنم اگه معتادش بشی، نه تنها چیز خوبی نیست که بسیار هم چیز بدی است!
خوشحالم كه داري ترك مي كني. يادم باشه شماره چند تا “مركز ترك اعتياد” و “ترك اعتياد در خانه” و “چگونه با يك قرص ترك كنيم” رو بهت بدم!
تا حالا از این جنبه به قضیه نگاه نکرده بودم . ایول داره آقای کارشناس !