آجرپاره

چندی پیش دکتر مزیدی در قرعه کشی بین افرادی که بیشترین افزونه‌های فیسبوک را نصب کرده‌اند برنده کمک هزینه سفر به اروپا شد. و دیروز طی ایمیلی از من خواست که به علت اینکه قصد ندارد در وبلاگش در مورد مسائل خصوصی بنویسد، این یادداشت‌ها را در اینجا منتشر کنم و من هم اطاعت امر کردم.

روز اول:
در هواپیما: بدون شک هواپیمایی لوفتانزا از بهترین خطوط هوایی جهان به شمار می‌رود. چیزهایی در این طیاره‌ها می‌بینیم که عمرا در پروازهای وطنی یافت نمی‌شود. برای مثال این آلمانی‌ها برداشته‌اند مانیتور لپ تاپ‌های خارج از رده را با ظرافت خاصی در پشت صندلی‌های هواپیما نصب کرده‌اند. با اینکار علاوه بر اینکه لپ‌تاپ را به بهترین نحو مورد بازیافت قرار داده‌اند، مسافران را نیز از نعمت دیدن تلوزیون برخوردار کرده‌اند. جای شما خالی الان داره یه فیلمی از تینتو براس نشان می‌دهد که حاوی صحنه‌های متبرج کننده می‌باشد. (عزیزانی که می‌خواهند کامنت‌های آتشین و انقلابی بدهند و من را متهم به دیدن فیلم‌های بی‌تربیتی کنند، لطفا یکبار دیگر این متن را بخوانند و کلاه خود را قاضی نمایند که انصافا خودشون تو خونه ازین فیلما نمی‌بینند؟) در این هواپیما یک خانوم با شخصیت هم که کلاه بر سر گذاشته نیز حضور دارد که خیلی به من ابراز علاقه می‌کند و هی می‌رود و می‌آید و می‌پرسد که “آیا چیزی لازم دارم؟” و دگمه‌ای را که من بالای سرم برای خاموش کردن چراغ زده‌ام، ولی خراب است، را به حالت اول بر می‌گرداند! وقتی که او نزدیک من می‌رسد من سریع کانال تلوزیون را عوض می‌کنم و برنامه آی‌تی بی‌بی‌سی را نگاه می‌کنم تا پیش خودش بگوید چه پسر با کمالاتی! ولی راست می‌گویند که اروپایی‌ها بی بند و بار هستند، چون این دختر همزمان به چند نفر دیگر هم ابراز علاقه کرد! ولی نه! او به روح وب2 که همانا اشتراک هست اعتقاد داره و می‌خواهد اون تنگ آبی که در دستش هست را با بقیه به اشتراک بگذارد! یادم باشه آی‌دی فیسبوکش را ازش بگیرم!

در فرودگاه فرانکفورت: ما هرچه داریم از اینترنت داریم. می‌گویید نه؟ پس بگذارید برایتان بگویم که پس از خواندن این مطلب، فقط با دیدن آناتومی افراد پی به ملیت خانوم‌های این فرودگاه بین‌المللی می‌برم! دم در فرودگاه مسافرکش‌ها دوره‌ام کرده‌اند، یکی می‌گوید که تا هتل 50 یورو! من بهش می‌گم که من از مهرآباد تا اون سر تهران دربستی می‌رم 4 تومن، بعدش تو می‌خوای برای دو قدم راه اینقدر پول بگیری؟! بعدش یه بیلاخ بهش نشون دادم و اون هم خوشحال شد و چمدانم را گذاشت تو صندوق ماشین! حتما حسابی ازم ترسیده! لامصب ماشینش بنزه، یادم باشه ازش بپرسم که باباش پاپی، کشیشی، چیزی نیست؟!

روز دوم:
در هتل: اینجا طبقات مختلف اجتماعی خیلی به هم احساس نزدیکی می‌کنند، برای مثال دیروز کارگر هتل پس از نشان دادن گوشه کنار اتاق دستش را به سویم دراز کرد و من هم با او دست دادم! امروز سیگارم تمام گشته است و حسابی گیج هستم، می‌روم دم در اتاق، چه خوب! پیشخدمت دیروزیه هست، اما هرچی صداش می‌کنم اصلا جوابمو نمی‌ده، پیشخدمت بعدی با اولین اشاره میاد بهش می‌گم ” آی لاو بهمن سیگارت، گیو دیس 1 یورو اند بای 2 باکسز بهمن سیگارت فور می‌! دو یو آندر استند؟” سری تکان می‌ده و فوری می‌ره! تا اون بیاد برم تو اینترنت یه چرخی بزنم، آخه این هتل اینترنت وایرلس داره! وای خدای من! چه سرعتی، تمام سایتها و حتی کامنتدونی وبلاگهای بلاگر را به طرفه‌العینی باز می‌کنه! فیس‌بوکم را چک می‌کنم و یه پست هم برای وبلاگم پابلیش می‌کنم! نباید میانگین هر سه ساعت یک پست را از دست بدهم! دق‌الباب می‌کنند، باید پیشخدمت باشه، سیگار بهمن گیر نیاورده و ازین سوسولای خارجکی برام آورده، ولی اشکال نداره، دوبل دود می‌کنم! پول خورد را بهم می‌ده و می‌گذارمش تو جیبم، و اون هم دستش را جلو میاره و من هم دست می‌دهم و در اتاق را می‌بندم! آه خدایا! کبریت ندارم! تو فیس بوک چرخی می‌زنم، اوه چه جالب، با اپلیکیشن zippo می‌تونم سیگارم را روشن کنم، یادم باشه که فردا تو وبلاگم معرفی‌اش کنم! هنوز یه پاکت دود نکرده‌ام که سیستم ضد حریق هتل آژیر می‌کشه و از سقف هم آب چکه می‌کنه، فکر کنم که طبقه بالایی شیر آب را خوب نبسته و سیستم هم آب گرفته و اتصالی کرده! به هر حال اتاق را تخلیه می‌کنم!

روز سوم:
دیدار با پیشوا: امروز با مارک زوکربرگ، آقا و سرور فیس بوک قرار ملاقات دارم، اول یه سری به گوگل ریدرم می‌زنم و سلکت آل می‌کنم و دگمه شیر را می‌زنم و بعدش توسط ماشینی که توسط پیشوا فرستاده شده به دفتر اروپایی‌اش می‌روم. فکر کنم پیشوا هم اقوامی از میان پاپ‌ها داشته باشد، چون ماشینی که فرستاده الگانسه! به هر حال وارد ساختمان می‌شوم، خدا شانس بدهد! یه بچه دماغوی زشت و این همه سکرتر رنگ و وارنگ؟! وارد اتاق می‌شویم، به غیر من 4 نفر دیگری هم که در قرعه کشی برنده شده‌اند نیز حضور دارند، از شانس بد ما فقط یه خانوم بینشان هست که اصلا چنگی به دل نمی‌زند، همان مفت چنگ خارجی‌ها! آقا تشریف می‌آورند، از عکسش خیلی زشت‌تره با همه‌ی ما دست می‌ده و شروع می‌کنه به سخرانی، درسته که زشته، اما یه هاله نورانی روی سرش می‌بینم و اغراق نمی‌کنم، همه ساکت بودن و هیشکی وسط حرفش نمی‌پرید، انگاری که دستی از غیب آنها را گرفته است، همش در رابطه با عید باستانی کریسمس و فواید دیدار از اقوام و صله رحم حرف می‌زنه (دیگه شک ندارم که باباش پاپه!) بعد یه کاغذ از جیبش در میاره و چند دقیقه‌ای از روی اون در رابطه با اهمیت شبکه اجتماعی فیس بوک حرف می‌زنه، خدا به سر شاهده که نوشته‌های وبلاگ من از هر جهت از اراجیفی که این به هم می‌بافه بهتره. موقع ناهار می‌شه و میز خوبی هم چیده شده، منتها من نمی‌دونم که گوشتشون حلاله یا نه؟! پس افه پزشکی و سلامت میام و فقط سالاد می‌خورم! برای بعد از ظهر با هم می‌ریم پارک شادی و شام هم همونجا پیتزای ماهی و سبزیجات می‌خورم. قبل از خداحافظی یه بسته به رسم یادبود بهم می‌دن که مجموعه‌ای از سررسید و خودکار و جاسوییچی و ایناست اما مهمترین چیزش تی‌شرتی با آرم فیس‌بوک بود. اینجا بیشتر به عقل پیشوا شک می‌کنم، آخر کدام آدم عاقلی تو زمستان تی‌شرت هدیه می‌دهد؟

روز چهارم:
دیدار با “تاد” دوست عزیز آلمانی: آدم این همه راه تا آلمان بیاد و یه سر به رفیقش نزنه؟ پس قراری با تاد می‌گذارم، می‌روم دم در اتاق تا به پیشخدمت بگم که برام یه ماشین بگیره، اما هیچکدومشون توجهی به درخواست من نمی‌کنند، نمی‌دانم چه شده؟ من که باهاشون دست دادم که؟! بی خیال! می‌رم تو فیسبوک و یه آژانس می‌گیرم و به خانه تاد می‌روم. در را باز می‌کنه، خیلی با عکسش فرق داره! یه مرد حدودا پنجاه ساله که ریش و سیبیل هم داره و یه لباس چرم که روش زنجیر داره هم پوشیده! بر خلاف اکثر اروپایی‌ها با من روبوسی هم کرد و من را به داخل راهنمایی کرد، و اونجا دیدم یکی هست که شبیه تاده! پس فهمیدم که اولی رفیق تاد بوده! کمی باهم حرف زدیم و اون هم فقط حرفای بی ناموسی می‌زد و چون از من مطالبی در رابطه با حمایت از همجنس‌بازها خوانده بود یه سری فکر‌های بدبد کرده بود و قبل از اینکه به من حمله کند، دستشویی را بهانه کرده و از پنجره فرار کردم. بعدها فهمیدم که اون مرد پارتنر تاده!

روز پنجم:
بازگشت به وطن: از رادیو زمانه باهام تماس می‌گیرند که یه سر بروم هلند و در برنامه‌شان شرکت کنم، اما قبول نمی‌کنم، کارشون را قبول ندارم، آخه کجای دنیا یه خانومی که صداش خروسک داره را می‌گذارند مجری رادیو؟! اینا به کنار، راه به راه تپق هم می‌زنه! باید آماده برگشت بشوم، دلم برای خرگوش‌هایم(!) تنگ شده! قبل از سفر گرفتم زنونه مردونه را جدا کردم تا وقتی که برگشتم خدای ناکرده تعداشون به توان n نرسیده باشه! یه پاکت غذای موش خارجی براشون خریدم، اما نمی‌دونم چرا روی پاکتش علامت خطر مرگ داره؟! برای اقوام هم نفری یه بسته آسپرین اصل خارجی، به عنوان سوغات خریدم، برای خودم هم از فری شاپ فرودگاه چند تا اسمارتیز خارجی گرفتم و با پروازی که متاسفانه از هما بود به میهن برگشتم! در فرودگاه بروبچز وردپرس حسابی خجالت زده‌ام کردند و با شعار “مزیدی قهرمان، خوشامدی ز آلمان” و “روبرو آماده باش”(!) من را مورد لطف قرار دادند، اما موقع رفتن گفتند که ماشین هیچکدومشون جا نداره و باید خودم برم خونه! راننده‌ها دورم می‌کنند و یکی می‌گه دربست 10هزارتومن، من یه بیلاخ بهش نشون می‌دم تا شاید تخفیف بده، اما نمی‌دونم چرا با مشت زد زیر چشمم!

یافته‌های من از سفر:
1 – اکثر آلمانی‌ها با پاپ بندیکت شانزدهم قوم و خویش هستند، چون هر جا را که نگاه می‌کردی مرسدس بنز می‌دیدی!
2 - اگر در خارج، سقف اتاقت آب بده، به همسایه بالایی کاری ندارند و خسارتش را از شما می‌گیرند!
3 - راننده‌ تاکسی‌های خارجی(برعکس همکاران ایرانی‌شان) حرف حساب سرشون می‌شه!

پ‌ ن : ظاهرا فید فیدربرنر این وبلاگ دوباره مشکل پیدا کرده، دوستانی که می‌خواهند لطف کنند و فید اینجا را مشترک بشوند می‌توانند از فید خود وردپرس، یعنی http://ajorpare.wordpress.com/feed استفاده کنند!